Category

Nieuws

Column Furie, mei 2020

By | Nieuws

Tweemaandelijks bieden we u een blik achter de schermen bij de s.s. Furie en het vrijwilligers peloton van Stichting Hollands Glorie (SHG).

De grote plof

Na mijn werkzame tijd als draglinemachinist wilde ik vrijwilligerswerk gaan doen bij mijn eerste liefde, schepen.
Ik ben begonnen op de Hudson en daarna naar de Furie gegaan. Vier jaar geleden ben ik binnengekomen als leerling-
stoker onder chef-stoker Arie. Ik werd door de bemanning goed opgenomen en heb het hier heel erg naar mijn zin.
De lessen en het leerproces liepen goed en na een poosje mocht ik ook alleen stoken, wat best spannend was de
eerste paar keer! Problemen met het opstoken had ik nog niet meegemaakt, maar voor alles is uiteraard een eerste
keer.
We waren de Furie voor de Sint Nicolaas vaart onder stoom aan brengen hetgeen goed en rustig verliep. De jongens
hadden wel verteld dat het weleens kon ‘ploffen’ beneden, maar ik had geen idee nog waar ze het over hadden en
was daar niet echt op voorbereid. Kortom alles ging goed tot het moment dat wij weg zouden varen. Arie moest
even weg en ik zou alleen stoken.
De machine was opgewarmd en de telegraaf rinkelde voor vertrek; echter, er was een Bar stoom te weinig dus ik
moest wat bijstoken. Aansteekfakkel aan, vlam in de ketel, fakkel uit… eh, juist. Oliekraan dicht en opnieuw
proberen. Ditzelfde gebeurde nog twee keer achter elkaar en toen volgde een enorme dreun met een steekvlam, het
werd flink warm bij mijn benen en kruis.
Toen ik wegliep kwamen de machinisten naar de stookplaat en lagen krom van het lachen om wat ze zagen, ik schijn
er komisch uit te hebben gezien met de brandende fakkel nog in mijn hand.
Het eerste wat door mij heen ging : ‘Daar gaat het Sint Nicolaasfeest’, maar dat viel gelukkig mee. De Furie heeft
gevaren en ik heb de verdere trip gewoon gestookt.

Thijs van der Schuit

Column FURIE, maart 2020

By | Nieuws

Tweemaandelijks bieden we u een blik achter de schermen bij de s.s. Furie en het vrijwilligers
peloton van Stichting Hollands Glorie (SHG).

Mooie jaren bij de Furie

Rond de jaarwisseling van 1977/78 stond er een advertentie in het huis-aan-huis blad De
Schakel, waarin vrijwilligers werden gevraagd om de Furie op te kalefateren en weer
vaarklaar te maken en daar heb ik op gereageerd. Ik werd uitgenodigd voor de eerste
bijeenkomst in de kantine van scheepswerf De Haas voor kennismaking en inventarisatie.
Hier trof ik zo’n tachtig toekomstige collega’s aan en werden wij ingedeeld bij de dekdienst
of machinekamer.
Aangezien ik geen nautische achtergrond had, werd ik bij de dekdienst ingedeeld. Gezien het
enorme aantal vrijwilligers werd er besloten om in ploegen te werken, dus was je één keer in
de veertien dagen welkom. Na de eerste keer ‘knippen en scheren’ hebben een behoorlijk
aantal vrijwilligers al voorgoed het hazenpad gekozen, waarna al gauw iedere zaterdag
gewerkt kon worden.
De officiële ingebruikname van de Furie tijdens de eerste Furieade was één van de vele
hoogtepunten van de afgelopen 42 jaar, waarin ik mij veel kennis heb eigengemaakt en met
veel plezier heb gevaren naar allerlei evenementen. Altijd gepaard met veel humor en niet te
vergeten de onderlinge kameraadschap.
SAIL’85 is voor mijn gezin nog altijd een zeer bijzondere gebeurtenis. Mijn dochter kreeg
verkering met Leo Smoor, toen ook een vrijwilliger aan boord, en via zijn moeder leerde ik
mijn vrouw Teuni kennen. En dat allemaal te midden van duizenden Sail-bezoekers.
De laatste jaren houden Aad van den Boogaart en ik ons bezig met de hutten terug te
brengen in een zoveel mogelijk oorspronkelijke staat. Momenteel zijn we werkzaam in de
walengang waar een drietal hutten en zeven deuren worden vernieuwd. Ik hoop deze toch
wel grote klus samen met mijn maatje nog te kunnen klaren, aangezien de tijd op mijn 82 e
jaar toch wel wat begint te dringen.
Loek Stolk

Column FURIE, januari 2020

By | Nieuws

Tweemaandelijks bieden we u een blik achter de schermen bij de s.s. Furie en het vrijwilligers peloton van Stichting Hollands Glorie (SHG).

Over zee

Onlangs realiseerde ik me dat ik alweer zo’n dik twintig jaar als vrijwilliger verbonden ben aan de Furie. Ik herinner mij de eerste zeereis die ik toendertijd mee mocht maken met de oude dame.
Het was toen de Furie verwaaid lag in de haven van Den Helder na afloop van de Marine dagen. Een groot deel van de bemanning moest om verschillende redenen afmonsteren en huiswaarts keren. Er ontstond hierdoor een tekort aan mensen om de Furie terug te varen naar haar thuishaven.
Ik kreeg de kans om met een kleine ploeg mee te gaan om de oude dame op te halen en voor mij voor het eerst met de Furie overzee te gaan.
Bij aankomst in die haven vroeg de toenmalige kapitein, Jan Bruins, of ik een beetje kon sturen. Er waren geen stuurlui voor deze terugtocht voorhanden.
In mijn bescheidenheid legde ik de nadruk op een beetje, varen was me niet vreemd. Zodoende stond ik het grootste deel van de reis aan het roer.
Eenmaal de pieren van Hoek van Holland gepasseerd bemerkte ik dat ik  ineens geheel alleen aan het roer op de brug stond. De kapitein kwam na enige tijd weer bij me staan en ik sprak hem er op aan, zo van: ‘Wat maak je me nou?’ Zijn antwoord was: ‘Och ik heb gezien dat je het kan’.
Het streelde mijn trots maar ik wist ook dat ik het niet alleen had gedaan.
Om dit schip te varen heb je niet alleen je eigen verantwoording nodig, maar ook een bemanning die je helpt weer de thuishaven te bereiken.
Samen met die groep vrijwilligers neem je de verantwoording dit te doen.
Zodoende heb ik door de loop der jaren, naast het onderhoud aan het schip, al vele mooie vaartochten mee mogen maken.

Henk Stakenburg

Kerstfeest op de Furie

By | Nieuws

De Furie wordt vaak het boegbeeld van Maassluis genoemd. Op haar vaste ligplaats aan de Stadhuiskade, levert deze 103 jarige stoomzeesleepboot een haast feeëriek plaatje op dat heel vaak wordt gebruikt in de promotie van Maassluis. Zo ook in de nationale aankondiging van het Kerstfeest in de Stad, wat op 8 december wordt gevierd in Maassluis. We zijn er trots op.

De viering van Kerstfeest in de Stad heeft dit jaar het thema ‘je bent niet alleen’ meegekregen. Om heel eerlijk te zijn, schrokken wij op de Furie van de cijfers. Alleen is namelijk een begrip dat wij in de Furie-familie niet kennen, want we hebben elkaar en vormen met alle vrijwilligers een heel hecht team. Van jong tot oud en totaal verschillende karakters lopen er aan boord en iedereen staat altijd voor elkaar klaar, onvoorwaardelijk. Het is altijd druk en gezellig aan boord! En dat willen we in het kader van de kerstgedachte graag met u delen.

Je bent niet alleen, je bent welkom!
Vanuit die gedachte willen we op de Furie graag een extra bijdrage leveren aan de feestelijkheden op 8 december, want de Furie is daadwerkelijk meer dan alleen de mooie foto.
Tijdens Kerstfeest in de Stad gaat de Furie van 12 tot 17 uur extra open en bent u van harte welkom aan boord. Die dag is de toegang gratis en wordt u door de bemanning heel hartelijk ontvangen met een hapje en een drankje. Een goed gesprek, mooie ontmoetingen, voor de gezelligheid of gewoon heerlijk genieten van het prachtige schip in kerstdecor? Alles is mogelijk en wij ontvangen u heel graag. U komt toch ook?
Want vergeet niet… op de Furie ben je écht nooit alleen!

Column Furie november 2019

By | Nieuws

Het stalen hart

Via een oud kapitein van Smit (Jan Broek) die in onze straat woonde kwam ik in contact met de Furie. “Ik mot invallen als kapitein op die ouwe boot in de haven, as je zin heb ken je van mij mee ventje,” zei hij. Ik dacht als jonge puber van dertien jaar; ach kwaad kan het niet. Tijdens die vaartocht werd ik gevangen door het stalen glimmende stomende hart van het schip. Het was liefde op het eerste gezicht. Ik ben vanaf die dag vrijwilliger geworden, de machinekamer daar wilde ik blijven.
Ik ben begonnen met stoken van de Schotse ketel en heb dit met vallen en opstaan geleerd. Brandwondjes hier en daar mochten de pret niet drukken. Tijdens een vaarttochtje Sinterklaas lette ik niet op en kreeg een vlam in mijn gezicht. Ben er achteraf niet slechter van geworden, de jeugdpuistjes waren gelijk weg. Was een wijze les voor mij als jongen, en zorgde er wel voor dat je oplet in je leven. Deze les heeft mij ook in mijn werk als procesoperator bij diverse fabrieken altijd geholpen.
Na het stoken onder de knie te hebben mocht ik verder en kwam bij het hart van het schip. De machinekamer bevat geweldig mooie stukken techniek, het bedienen ervan is geweldig. Tijdens de mooie vaartochten met het schip zorgdragen voor het reilen en zeilen van de voortstuwing, is nu al achtendertig jaar mijn hobby en het verveelt geen minuut. Behalve tijdens de vaartochten over zee ben ik graag in de machinekamer, op zee behoor ik tot de groene jongens en ben liever aan dek in de wind bij de verschansing.
Ik zou het leuk vinden om jongeren in de machinekamer en op het schip te verwelkomen om onze hobby te delen.

Krijn van den Boogaart
2de machinist

By | Nieuws

Furievirus

Als vijftienjarige zag ik mijn broer iedere zaterdag zwart thuiskomen van het klussen op de Furie. Tijdens de voorbereidingen voor een tocht naar de Vesting Dagen ging ik aan boord kijken. Het Furievirus sloeg over en ik kon mee naar Hellevoetsluis, als ik ook vrijwilliger zou worden. Een verdubbeling van de vuile was voor moeders. Er is geen remedie tegen dit virus, gelukkig. Zoals de rode W in de pijp, loopt de Furie als een rode draad door mijn leven. Ik ging naar de Zeevaartschool voor de opleiding tot stuurman, trouwde nog voor het examen en werd even snel vader. Dan begint het echte leven pas, je gaat varen en maakt soms rare carrièrekeuzes. Ik kwam aan wal en belandde in de tuinbouw. Maar wel elke zaterdag naar de Furie.
Uiteindelijk ging ik toch weer varen, in de sleepvaart bij Rederij Waterweg en ben door de rangen opgeklommen tot kapitein in de offshore. Vrije tijd werd veel aan boord van de Furie doorgebracht. Gaandeweg ben ik toch weer aan de wal verdaagd in een operationele functie in West Afrika. Na bij diverse offshore bedrijven gewerkt te hebben, ben ik als Operations Manager bij Smit Lamnalco weer in de sleepvaart beland. Hoewel de vrije tijd een stuk minder is, ga ik nog bij elke gelegenheid naar boord. Om te klussen, voor de gezelligheid en de saamhorigheid die ongekend is. Waar mogelijk plan ik verlof rond een vaartocht. Dit zijn de krenten in de pap. Na meer dan dertig jaar met nog evenveel enthousiasme als in het begin.
De een noemt het een uit de hand gelopen hobby, de ander zegt dat het op werken lijkt. Hoe dan ook, de Furie en het varen zit in het bloed en dat krijg je er met geen paardenkrachten uit.

Eric Peute
1ste Stuurman

Column FURIE, januari 2019

By | Nieuws


Tweemaandelijks bieden we u een blik achter de schermen bij de s.s. Furie en het vrijwilligers peloton van Stichting Hollands Glorie (SHG).

Furie terugblik op 2018

Aan het eind van een wederom mooi Furie-jaar, is het tijd om even terug te blikken wat er allemaal is gebeurd. En dat is eigenlijk heel veel, de bemanning heeft het best druk gehad met de oude dame.

In maart lag de Furie bij scheepswerf De Haas Rotterdam voor regulier onderhoud en de vijfjaarlijkse inspectie voor de verlenging van het Certificaat van Onderzoek en Passagiersvaart, waar ze met vlag en wimpel doorheen rolde. We hadden niet anders verwacht, maar het blijft toch altijd een beetje spannend met een honderdtweejarig schip.

We hebben vaartochten gemaakt met diverse instanties, sponsoren en Vrienden van de Furie aan boord en evenementen in de regio bezocht, waaronder Dordt in Stoom, Stoom op Scheveningen en Vestingdagen Hellevoetsluis. Door de in Hellevoetsluis opgelopen roerschade moest de Furie wederom de helling op bij scheepswerf De Haas Maassluis.
Een aantal weken noeste arbeid volgden, waarin met man en macht is gewerkt om de Furie voor de Furieade weer vaarklaar te krijgen. Een FURIEade zonder Furie is immers ondenkbaar… Het hing erom, maar op de vrijdag van de Furieade kon de Furie ’s middags een proefvaart maken. Alles bleek gelukkig in orde en de Furie kon feestelijk binnenvaren.

Intussen is de bemanning weer druk met het reguliere winteronderhoud. Daarnaast is nu ook een begin gemaakt met de renovatie van de hutten op het bovendek. Het wordt nog even aanpoten, maar met zoveel hardwerkende vrijwilligers aan boord gaat het lukken om de Furie tip top in orde klaar te krijgen voor het vaarseizoen in 2019.

Ik wil het jaar afsluiten met een dikke pluim en grote dank voor de bemanning van de Furie! Dankzij hun onvermoeibare inzet vormt de Furie al veertig jaar een prachtig decor aan de Stadhuiskade in Maassluis.

Veerle Vliegenthart
Secretaris Stichting Hollands Glorie

Column FURIE, november 2018

By | Nieuws

Maandelijks bieden we u een blik achter de schermen bij de s.s. Furie en het vrijwilligers peloton van Stichting Hollands Glorie (SHG).

Furie-huwelijk

Ik ben Koen uit Papendrecht. Hoe komt een Papendrechter nou op de Furie terecht?
Op de zeevaartschool in Rotterdam, waar ik de opleiding HBO Maritiem Officier volgde, leerde ik Marnix Vlielander kennen en hij vroeg of ik een keer mee wilde varen op de Furie. Dat wilde ik wel. Aan het eind van de dag werd mij gevraagd of ik dan op zaterdag wilde helpen klussen aan boord. Daar heb ik dus ja op gezegd en dat heb ik geweten. Want zonder dat ze het je van te voren vertellen, ga je een huwelijk met haar aan, de Furie. Nu ben ik, als ik niet op zee zit, elke woensdag en zaterdag aan boord te vinden.

Aan boord van de Furie doe ik van alles. Van bikken en schilderen en het opstoken van de ketel tot het naar beneden halen van de gemiddelde leeftijd van de vrijwilligers. Ik zeg expres opstoken, want als we maar een meter gaan varen, sta ik aan dek met mijn neus in de wind. Ik ben en blijf toch een stuurman.

Want deze “hobby” is natuurlijk een mooie afwisseling met mijn werk als tweede stuurman op chemicaliëntankers bij John T. Essberger in Hamburg. Maar dat geeft mij natuurlijk wel de mogelijkheid om met bloed, veel zweet en tranen de Furie varende te houden. Daar doe je het uiteindelijk voor.

Persoonlijk vind ik de intocht op vrijdagavond tijdens de Furieade het mooiste moment. De kades van de binnenhaven gevuld met mensen, allemaal wachtend op de Furie. Dit geeft mij altijd een bijzonder gevoel.

Wij, de Furie, zijn altijd op zoek naar (jonge) vrijwilligers. Dus voel je je geroepen en wil je een steentje bijdragen aan het behoud van de Furie, kom dan gerust op een woensdag of zaterdag een keer langs!

Koen Stroomberg

Column FURIE, september 2018

By | Nieuws

Maandelijks bieden we u een blik achter de schermen bij de s.s. Furie en het vrijwilligers peloton van Stichting Hollands Glorie (SHG).

Varen en foto’s
Als kleinzoon van een schipper van een loodsboot en zoon van een marineofficier zou het logisch geweest zijn om het vak van zeeman te kiezen. Helaas was dit door een aangeboren oogafwijking onmogelijk. Geadviseerd werd wel voor een technische opleiding te kiezen. In de schoolvakanties van de MTS voer ik als tweede machinist bij de Maassluise rederij Yacht Holidays, die tweeweekse cruises maakte van Schiedam naar Basel. Na mijn eindexamen MTS kwam ik voor mijn praktisch jaar bij Wilton-Fijenoord in Schiedam terecht bij de afdeling Fabricagetechniek en Research en kwam ik ook op veel op schepen. Proefvaren met tankers van Onassis en het verrichten van metingen bij het proefschieten op de Noordzee met onze marineschepen. Na het praktisch jaar werd mij gevraagd te blijven en de avond-HTS te gaan volgen. Helaas werd het na vier jaar onrustig op de werf en toen de naam gewijzigd werd in Bronswerk-Feijenoord besloot ik toch maar een andere baan te zoeken. Bij Ferro Holland heb ik ook meer dan dertig jaar als een zeeman geleefd. Erg veel op reis geweest in Europa, het Midden-Oosten en Midden- en Zuid-Amerika.
Na mijn pensionering werd ik door de toenmalige secretaris Leo Vermaas gevraagd mij in te zetten als vrijwilliger bij de Stichting Hollands Glorie. Daar mijn vader vanaf de oprichting van de stichting betrokken geweest is bij de aankoop van het schip, dacht ik ‘dat zou die ouwe best leuk gevonden hebben’. Bij de Stichting hou ik mij bezig met het coördineren van vaartochten die wij zes à zeven keer per jaar houden. De gemaakte afspraken moeten bevestigd en besproken worden met de bemanning van de Furie. Vanaf mijn jeugd was ik al bezig met fotografie. Nu kan ik mijn hart ook ophalen met het maken van foto’s voor ons zeer uitgebreide fotoarchief.
Jan Steehouwer

Column Furie, mei 2018

By | Nieuws

Maandelijks bieden we u een blik achter de schermen bij de s.s. Furie en het vrijwilligers peloton van Stichting Hollands Glorie (SHG).

Ik ben al veertig jaar vrijwilliger op de stoomzeesleepboot Furie, als kapitein en als bestuurslid nautische zaken in Stichting Hollands Glorie. Voordat ik kapitein werd, voeren wij begin jaren tachtig met oudgedienden van Smit Internationale zeesleepdienst die woonachtig waren in Maassluis. Dirk Strijbos, Jan Broek en Jan Bruins waren mannen die met de Furie in de Rotterdamse haven rondvoeren, niet om te slepen, maar als toeristische attractie.

Omdat ik toen in dienst was bij Smit haven sleepdiensten en voor mijn schippersopleiding de kennis en ervaring van het havengebied moest opdoen, werd door de kapiteins en machinisten in de Rotterdamse haven de nodige kennis overgedragen. Wanneer wij met de Furie rondvaarten in de Rotterdamse haven hadden, kwam het voor dat de gepensioneerde kapiteins op de Furie de kennis van de binnenvaart-regelementen niet of nauwelijks bezaten. Men had vroeger toch een loods aan boord. Hierbij fungeerde ik dan als aanvulling bij hun vaartochten in de Rotterdamse havens.

Op een dag kwamen wij met de Furie terug van een rondvaart door de Rotterdamse havens en voeren wij, met Dirk Strijbos als kapitein, voor strooms de haven van Maassluis in. Op de kop van de haven lag een coaster waarvan de bemanning een stellingplank buitenboord had opgehangen om de buitenzijde te verven.
De Furie kwam de haven binnengevaren met een nogal sportieve snelheid en Dirk Strijbos vergat dat hij voor strooms de haven binnenvoer en daarbij behoorlijk dicht langs de afgemeerde coaster terechtkwam.
De Furie voer zo dicht langs de afgemeerde coaster, dat ze de stellingplank eraf voer. De plank viel in het water, maar de coaster zelf werd niet geraakt. Op de opmerking van mij: “kapitein, je hebt de stellingplank eraf gevaren,” zei Dirk Strijbos, “Dan moeten ze die rommel maar niet buitenboord laten hangen als ik voorbij kom!” Hilariteit alom.

Frans Verbrugge
Kapitein Furie