Skip to main content

Auteur: Eric Peute

Column Furie, januari 2026

Tweemaandelijks bieden we u een blik achter de schermen bij de s.s. Furie en het vrijwilligers peloton van Stichting Hollands Glorie (SHG)

De Furie 110 jaar!
Gelukkig Nieuwjaar.
We beginnen eerst even met wat geschiedenis: We schrijven 1916 toen bij de werf
gebroeders G&H Bodewes te Martenshoek, onder leiding van mijn opa, twee
zeeslepers voor eigen rekening werden gebouwd. Een daarvan was de Bodewes 6 die
later aan een Zweedse papierfabrikant werd verkocht. Ten behoeve van de
papierfabricage sleepte het schip gedurende ruim een halve eeuw imposante
houtvlotten over de Oostzee. In 1969 kwam ze in particuliere handen. Zeven jaar later
kocht de AVRO deze sleepboot voor de verfilming van het boek Hollands Glorie van Jan
de Hartog. De TV serie werd een daverend succes en de stoomsleper, die nu de naam
“Furie” droeg, een begrip.
Als u de serie heeft bekeken of het boek hebt gelezen weet u natuurlijk waar die W in
de schoorsteen vandaan komt.
Na de opnames werd de sleepboot verkocht aan een sloopwerf, maar de ijlings
opgerichte Stichting Hollands Glorie behoedde het schip voor de snijbrander. Sindsdien
wordt ze door een grote groep enthousiaste vrijwilligers in de watten gelegd. Het schip,
met nog de originele tweevuurs Schotse ketel en de Triple Expansie stoommachine, is
zoveel mogelijk in de oorspronkelijke staat teruggebracht en wordt wekelijks met veel
zorg onderhouden.
De Furie ziet er ondanks haar gevorderde leeftijd nog steeds geweldig uit, neemt
regelmatig deel aan maritieme evenementen en is in de havenkom van Maassluis een
belangrijke trekpleister voor bezoekers van de stad. En dat moet zeker gevierd worden.
Hoogtepunt van het feest is natuurlijk de 45 e Furieade met als thema “110 jaar Furie”.
Het eerste weekend van oktober staat bij Maassluizers vast al geblokt voor dit heerlijke
stadsfeest.
Maar daarnaast bent u ook gewoon op woensdag- en zaterdagmiddag van harte
welkom aan boord. Het blijft écht de moeite waard.
Stichting Hollands Glorie,
Ton Raemakers

Column Furie, Het bloed kruipt…

Bloed kruipt waar het niet gaan kan

Als 16-jarige kwam ik aan boord van de Furie en ben nu al 45 jaar actief betrokken bij het schip. Door het werken als vrijwilliger op de Furie was het een logische stap naar de zeevaartschool en vandaar naar een carrière in de sleepvaart en offshore.

Na jaren te hebben gevaren, ben ik uiteindelijk aan de wal gaan werken in West Afrika. In de goede tijd was dat 7 weken op en 7 weken af. Ik had dus veel vrije tijd die hoofdzakelijk op de Furie werd doorgebracht. Niet alleen zaterdag en woensdag maar bijna elke dag. Er was altijd wel iemand vrij zodat we altijd met twee man veilig konden klussen.

Op een gegeven moment moest het ervan komen, een eigen website voor de oude dame. Via via wist ik iemand die dit voor een leuk prijsje kon bewerkstelligen. Wellicht wekte dit gelijk de illusie dat ik ook verstand had van internet. Niets was minder waar, maar ik moest toch maar de website bij gaan houden. Dat was in die tijd niet zo spannend.

Om mee te gaan in de vaart der volkeren moest er later een moderne versie gemaakt worden door een professionele partij.

In die periode werkte ik vast in Nigeria maar bleef betrokken bij het project. En vanzelfsprekend bleef ik de updates doen. Het plaatsen van de columns, nieuws en foto’s is prima te doen, dat heb ik  onder controle. Als het meer gecompliceerd wordt, kan ik gelukkig terugvallen op de bouwer Bureau Zeker.

Ondertussen ben ik na vele jaren in het buitenland weer neergestreken in Maassluis. Dit seizoen heb ik ook alweer een aantal vaartochten meegedaan. Aan het actief klussen op de zaterdagen wordt ook weer gewerkt. Want ja, het bloed kruipt waar het niet gaan kan.

Eric Peute

Column: Levende verhalen op het water

De Furie was natuurlijk actief tijdens SAIL Amsterdam 2025. En we waren in goed gezelschap!

Alleen al tijdens de SAIL-IN voeren vele duizenden schepen, waaronder 650 geregistreerde varend erfgoed schepen, in konvooi van IJmuiden naar Amsterdam, ter verwelkoming van een enorme vloot grote windjammers. Met meer dan 2,5 miljoen bezoekers was het echt een enorm 5-daags maritiem evenement.

Varend erfgoed: het zijn geen statische museumstukken maar levende verhalen op het water. En die willen we graag kunnen doorvertellen aan volgende generaties. Daarom is het zo belangrijk dat we door restauratie, degelijk onderhoud en verduurzaming deze vloot varend houden. Dat kost veel tijd en geld. Maar met hulp van een grote ploeg enthousiaste vrijwilligers en de steun van donateurs en verschillende fondsen zijn we op de Furie in ieder geval goed in staat om deze levende verhalen te blijven vertellen.

Duurzaamheid is natuurlijk van belang en was ook de focus tijdens SAIL.

“De toekomst van duurzaam varend erfgoed” is de titel van de documentaire, die tijdens SAIL aan boord van de Furie in première ging. De liefde voor varend erfgoed en de wijze waarop we duurzaamheid kunnen aanpakken staan in deze documentaire centraal. We moeten ons ervan bewust zijn, dat als we duurzaamheid niet serieus nemen de verhalen langzaam verstommen. Hier ligt, ook voor de oudste, nog varende stoomzeesleper van Nederland, echt een flinke uitdaging! De documentaire is te zien bij het Platform Duurzaam Varend Erfgoed ( https;//pdve.nl/docu/ ).

Er komt nog een groot maritiem evenement aan: de Wereldhavendagen begin september in Rotterdam.  Daar is de focus gericht op innovatie, veiligheid en duurzaamheid! De Furie is ook daar weer actief, samen met veel varend erfgoed en vertelt graag de levende verhalen op het water. Je bent van harte welkom aan boord.

Ton Raemakers.

Voorzitter Stichting Hollands Glorie.

Première documentaire ‘De toekomst van duurzaam varend erfgoed’

Op donderdag 21 augustus is tijdens de tweede dag van Sail Amsterdam de documentaire ‘De toekomst van duurzaam varend erfgoed’ in première gegaan. De première vond plaats aan boord van stoomzeesleper Furie, in aanwezigheid van vele genodigden uit de cultuur- en maritieme sector.

De documentaire is gemaakt door Freek Lagerweij (Jules Media) in opdracht van het Platform Duurzaam Varend Erfgoed, en is mede mogelijk gemaakt door het Cultuurfonds, het Techniek in Bedrijf Fonds, Sail Amsterdam, de FVEN en diverse behoudsorganisaties.

De aanwezige gasten werden welkom geheten door Ton Raemakers, bestuurder van Stichting Hollands Glorie en lid van het Platform Duurzaam Varend Erfgoed.
Hans van Nispen, bestuurder van de Federatie Varend Erfgoed Nederland en voorzitter van het Platform, ging kort in op het ontstaan van de documentaire.
Daarna vertelde Freek Lagerweij, producent van de documentaire en directeur van Jules Media, hoe hij tijdens het maakproces geraakt werd door het varend erfgoed en de liefde van de eigenaren voor hun schepen.

Openingshandeling

De openingshandeling werd verricht door Marjolein Jansen, vicevoorzitter van de Stichting Sail Amsterdam, die de stoomfluit liet klinken. In haar toespraak benadrukte zij het unieke karakter van het varend erfgoed en het belang van de deelname van circa 650 erfgoedschepen aan Sail Amsterdam.

De documentaire

Na de openingshandeling werd de documentaire op een groot scherm vertoond.
De film opent met Hans van Nispen, die laat zien wat varend erfgoed omvat: van stoere sleepboten en zeilende vrachtschepen tot sierlijke notarisbootjes.
“Op zo’n schip varen is niet alleen een ervaring voor jezelf, maar ook voor het schip. Mensen langs de kant steken hun duim op – dat is waardering.”

Josepha Kempl vertelt over haar Antilope, een zeldzaam ijzeren zeilend vrachtschip uit 1896, dat volgens haar jarenlang op haar leek te wachten.
“Niets in mijn leven ging zo makkelijk als vanaf het moment dat het schip er was. Je leeft je droom, en op een dag leeft de droom jou.”

De passie van Albin Glaser voor sleepboten ontstond bij zijn opa. Zijn eigen exemplaar uit 1909 noemt hij “één brok staal en kracht”. Voor hem is de motor het kloppend hart:
“Zonder motor heb je niks. Het kost tijd, energie en geld, maar de verbondenheid maakt het alles waard.”

In het slotdeel belicht Matthijs Wink de verduurzamingskansen voor de vloot. Veel schepen zijn al duurzaam door hun lange levensduur of zeilvermogen. Daarnaast kan HVO-biodiesel – gemaakt van restproducten – de CO₂-uitstoot tot 90% verlagen zonder het karakter van het schip aan te tasten. Maar dat vraagt actie: lagere prijzen en betere verkrijgbaarheid van HVO aan het water. Ook is het cruciaal dat varend erfgoed – net als oldtimers – een landelijke ontheffing krijgt voor milieuzones, zodat schepen met hun authentieke motoren kunnen blijven varen.

Vervolg

Het Platform Duurzaam Varend Erfgoed was verheugd met de hoge opkomst tijdens de première en de positieve reacties van de aanwezigen. De komende periode zal de documentaire breed worden verspreid onder musea, behoudsorganisaties, scholen en maritieme instellingen.
De film is te bekijken via de website van het Platform Duurzaam Varend Erfgoed:

Bekijk de film hier

Column: 45 jaar Furie

45 jaar Furie

Mei 1980 wandelde ik op de Rotterdamse havendagen over de Boompjes in Rotterdam en zag daar de Furie liggen. Ik kende het schip uit de tv serie Hollands Glorie en dacht ik ga even aan boord kijken. Was er een gezellige bedoening met een man met een buikorgel op het achterdek.

Wandelend over het schip zag ik dat er wat hout in de vuurgang lag om toch wat rook te maken, iets wat toen nog mocht. Al pratend was mijn belangstelling toch wel gewekt, mede omdat ik een maand ervoor met varen was gestopt. Na een aantal leuke gesprekken aan boord de afspraak gemaakt dat ik de volgende zaterdag aan boord zou komen om er als vrijwilliger te beginnen.

Dat was het begin van mijn loopbaan aan boord van de Furie. Ik werd te werk gezet in de machinekamer omdat mijn achtergrond Machinist was. Korte tijd later kwam ik in het bestuur om de dekdienst te begeleiden en aan te sturen. In die hoedanigheid was ik ook betrokken bij de allereerste Furieade die we organiseerden om de Furie officieel in bedrijf te nemen.

Sinds die tijd heb ik aan boord eigenlijk alle takken van sport wel gedaan en nu ben ik vooral betrokken bij het opstoken van de ketel als we vaartochten hebben. Verder ben ik een beetje een manusje van alles zal ik maar zeggen. Ik verzorg tevens de muziek de laatste tijd aan boord en het verdere werk ligt op zowel de technische als andere zaken, net waar het maar nodig is.

Afgelopen mei vierde ik met de jongens tussen het stoken en varen door ook maar even dat ik nu al 45 jaar lid ben van deze geweldige Furiefamilie en hoop ik er nog lang bij betrokken te zijn, dus op naar de 50 jaar.

Willem de Gee